nldede

Stotteren: een oplosbaar mysterie

stotterenWat is stotteren? Dat is voor veel stotteraars een gemakkelijke vraag om te beantwoorden. Het is herhalen van bepaalde klanken of lettergrepen of juist het blijven steken bij het uitspreken van bepaalde klanken.

Bij het stotteren hoort ook een bepaalde spanning. Je wilt niet stotteren en daarom wring je je in allerlei bochten. Je gaat anders ademhalen, je verzint methodes om bepaalde woorden te vermijden en je zet bepaalde spieren aan om klanken er uit te wringen. Daardoor lopen zinnen anders dan gepland of als het even kan, zeg je maar het maar liever even niet.

Die spanning en dat stotteren hebben volgens de visie van Hausdörfer veel met elkaar te maken. Onze stelling is: Stotteren is alles wat je doet om niet te stotteren. In dit artikel leggen we dat verder uit.

Ontspannen stotteren? Onmogelijk!

We zien bij stotteraars vaak dat ze onder bepaalde omstandigheden niet stotteren. Als ze tegen een kind of een huisdier spreken bijvoorbeeld, of wanneer ze alleen zijn. Ook zien we regelmatig dat stotteraars die gedronken hebben ineens niet meer stotteren. Dat is niet verwonderlijk aangezien alcohol een middel is dat je ontspannen maakt.

Sommige mensen stotteren overigens ook als ze alleen zijn, maar dat is dan vaak omdat ze zich voorstellen dat anderen hun toch kunnen horen. Zelfs de voorstelling dat we tegen anderen spreken kan al genoeg spanning met zich meebrengen om stotteren te veroorzaken.

Stotteren uit de weg gaan

Maar waar komt die spanning dan vandaan? Ook dat is voor de meeste stotteraars een makkelijke vraag om te beantwoorden. Ze zijn gespannen omdat ze zich voor hun stotteren schamen. Ze zijn bang om voor paal te staan als een woord er niet goed uitkomt en vaak zijn ze bang dat ze een bepaald woord er überhaupt niet uit komt. Al die gedachten zorgen voor spanning en zoals we gezien hebben, zorgt die spanning ervoor dat we gaan stotteren.

Wat zou er nu gebeuren als je er voor zou kunnen zorgen dat de spanning helemaal van het spreken af zou gaan? Zou je dan nog kunnen stotteren? Stel nu dat je niet meer zou vechten tegen het stotteren, maar de klanken gewoon zou laten komen? Stel dat je niet meer zou wringen, vechten, ontwijken en duwen, zou je dan nog stotteren? Volgens ons niet en we voelen ons in die mening gesteund doordat we bijna dagelijks zien hoe natuurlijk mensen spreken die het gevecht tegen stotteren hebben opgegeven.

Stotteren tegengaan in therapie

Maar goed, makkelijker gezegd dan gedaan. Hoe krijg je dat nu precies voor elkaar? Dat stoppen met vechten tegen stotteren. In onze stottertherapie gebruiken we een aantal manieren om dat te bereiken.

Kweken van vertrouwen: een belangrijke angst is de angst dat je er niet meer uitkomt en dat je je niet verstaanbaar kunt maken. Om die spanning uit de weg te ruimen, geven we je een manier om in alle omstandigheden spraakklanken te kunnen produceren. Daarvoor hoef je geen nieuwe manier van spreken aan te leren, maar slechts terug te gaan naar de meest natuurlijke manier van spreken.

Omgaan met angst: sommige mensen slaan helemaal dicht als ze zich gespannen voelen, anderen kunnen dan nog steeds goed functioneren. Dat is niet een aangeboren vaardigheid, maar een truc die je kunt leren. In de training gaan we hier uitgebreid op in.

Angst verminderen: de angst om te stotteren is vaak een sociale angst: wat zullen de anderen wel niet denken als ik zo ‘raar’ praat? In de therapie geven we je het zelfvertrouwen om het oordeel van anderen naast je neer te leggen. Om weer voor je zelf op te komen en te durven stotteren.

Op deze manieren leren we je om de voedingsbodem van het stotteren weg te nemen in plaats van te vechten tegen het stotteren. En je zult zien dat het stotteren dan een heel stuk minder wordt, in ieder geval een stuk minder vervelend wordt en uiteindelijk zelfs helemaal verdwijnt.

Wil je meer weten over onze stottertherapie? Klik dan hier.

 

    Inschrijven

     

    Lees hier de ervaringen van een willekeurige cursist:

    Ik stotter sinds mijn 3e levensjaar, dus voor zover ik weet mijn hele leven al. In mijn jeugd heb ik veel soorten therapie gevolgd; logopedie, fysiotherapie met ademhalingsoefeningen en yoga om rustiger te worden.