nldede

Tatum, 2 jaar en 6 maanden

Van: Lara Datum: 22 april 2003
Onze dochter Tatum (twee en half jaar) is een half jaar geleden begonnen met stotteren. Het hield een maand aan en verdween vervolgens voor een maand. Toen kwam het weer terug en hield ongeveer twee maanden aan, om vervolgens weer te verdwijnen voor een paar weken. Nu is het stotteren in alle hevigheid terug. Het is erger dan voorheen. Zij blijft hangen bij de eerste letter van de zin (mmmmmmmmamamamaaaa mama), maar ook midden in een zin. Ze herhaalt ook woorden (ik ik ik, wel tien keer) en ‘uhm’ gebruikt zij ook wel eens.
Tatum heeft al een heel grote woordenschat, maakt lange en moeilijke zinnen. Wanneer zij een nieuw woord hoort, herhaalt zij het zelf al en probeert het zo te onthouden. Zij is een lief kind, gevoelig, sociaal en pienter.
Ik heb de eerste keer de fout gemaakt om te zeggen ‘doe maar rustig’ en ook deze periode(?) is mij ontschoten te zeggen: ‘Denk eerst maar even na’. Dom dom dom, ik weet het. Maar omdat mijn man en ik ons onderhand ernstige zorgen gaan maken over haar stottergedrag, komt ook irritatie makkelijk naar boven.
Ik ben de eerste keer ook achter internet gekropen en heb er over gelezen. ‘Het gaat meestal vanzelf over’ was toen genoeg om mij gerust te stellen. Maar ik ben nu bang dat het stotteren zich gaat manifesteren, of dat zij het zich eigen gaat maken. In brieven die u op de site heeft staan las ik over het duidelijk spreken, ook tijdens voorlezen en zingen. Ik zou graag wat meer informatie hierover ontvangen, omdat ik mijn dochter zo graag wil helpen en zelf geen domme dingen doen.

Van: Jan H. Datum: 22 april 2003
Fijn dat u er nog zo goed op tijd bij bent! Wat u beschrijft, ‘verkeerd’ te hebben gedaan, is m.i. meer te wijten aan ‘onwetendheid’. Hoe kan het ook anders als je voor het eerst met dit fenomeen te maken krijgt?

Van: Lara Datum: 23 april 2003
Hartelijk dank voor uw snelle reactie.
Gisteren een rustige dag qua stotteren gehad. Ik ben bij mijzelf ten rade gegaan, uitzoeken wat ik verkeerd deed. Ik ben bang dat ik teveel verlangde van Tatum. Wanneer zij zei: ‘Drinken’. Zei ik: ‘Mama, mag ik drinken’. Ook verbeterden mijn man en ik haar regelmatig, wanneer zij een woord verkeerd uitsprak. En: ‘Vertel eens aan oma wat hebben wij vanmorgen gedaan?’. Van dat soort open vragen. Of: Tatum zeg ‘Moos is jarig’. Maar dat was twee dagen geleden, dan reageerde ik daar op met ‘nee, bla bla’. Ik begrijp nu dat dit soort reacties van de ouders, ondermijnend kan werken voor het zelfvertrouwen van het kind. Ik zal uw advies gaan toepassen en hou u op de hoogte van de ontwikkelingen.

Van: Lara Datum: 26 november 2003
Meer dan een half jaar geleden heb ik contact met u gezocht; het ging om het stotteren van onze dochter Tatum. Ik heb van u destijds een bijlage ontvangen met nuttige tips. Ik herinner mij dat ik daarmee aan het werk ben gegaan, maar dat het stotteren ineens verdween. Omdat het zo lang is weggebleven, ben ik niet zorgvuldig met de bijlage omgegaan.
Sinds een week of 4 is het stotteren terug gekomen, waarvan de laatste paar dagen het ergst zijn. (sinds we naar sinterklaas zijn gaan kijken, die bij onze stad arriveerde per boot) Tatum hapert, herhaalt, gaat hard praten, haar lijfje verstijft, ze knijpt met haar ogen en perst het woord eruit. Het is bijna schreeuwen wat ze doet. Mijn hart breekt wanneer ik haar zo zie worstelen.
Ik heb u over mijn dochter verteld: lief, gevoelig en leergierig. Ieder nieuw woord die ze hoort herhaalt ze, proeft ze. Ze wil alles weten, en juist woorden als waarom en wie komen er zo moeilijk uit.

Van: Lara Datum: 2 december 2003
Hartelijk bedankt voor je e-mail en de bijlage waarom ik gevraagd had. Ik ben erdoor gerustgesteld en daarmee heb ik de eerste stap al gezet. De dag na het verzenden van mijn e-mail, ben ik direct begonnen met rustig, langzaam spreken. Ook zijn we (nog meer) liedjes gaan zingen en heb ik heel veel voorgelezen.
Ik wil ook graag vertellen wat er die middag gebeurde: Wij waren naar de eendjes gegaan om brood te voeren; mijn dochter op de driewieler en ik lopend. Toen ik niet verstond wat ze zei (‘waaaaaaawaaaaaa. waaa. waaaaa….) en naast haar knielde om te vragen ‘wat zeg je?’ , zei mijn dochter: ‘zeg jij maar’. Ik vond dat niet zo’n goed idee, maar wilde wel graag helpen. Toen ik voorstelde om het samen te doen (ENG, ik wist niet of ik daar goed aan deed) wilde ze dat wel. Dus begon ik en viel zij in ‘waaaaarom….’ en Tatum maakte de zin af. Dat hebben we de hele dag zo gedaan; soms viel ze in bij -rom. De ene keer liet ik het, de andere keer begonnen we overnieuw. Voordat ze begon met spreken zei ze: zeg maar. En dan begon ik weer ‘waaaarom….’
Tegen het einde van die dag zei ze tegen mij: ‘Zeg maar, Mama’. ‘Wat moet mama zeggen?’ en Tatum antwoordde: ‘waarom’, zonder hapering.
De volgende dag moest ik werken en is ze ‘s ochtends naar de peuterspeelzaal gegaan en is ‘s middags bij haar oma geweest. Ze stotterde nog wel, maar hoefde niet meer te vechten. U begrijpt onze opluchting.
We zijn nu 6 dagen verder (sinds mijn e-mail) en het gaat goed. Ze hapert best nog wel, maar niet in elke zin. Ook is het vechten, verstijving van het lijfje, ogen knijpen en hard praten over. Ik houd u op de hoogte.
**********
Hieronder wil ik reageren op alinea’s uit de bijlage:
Het kind kan zich daardoor bewust worden van het feit, dat er iets (ernstigs?) met hem/haar aan de hand is en dat dit met zijn spreken te maken heeft, waardoor juist een bijdrage wordt geleverd aan de ontwikkeling tot chronisch stotteren.
Hiervan ben ik ook overtuigd, daarom geloof ik ook in uw methode.

Kinderen, bij wie zich stotteren gaat ontwikkelen, hebben vaak een grote woordenschat, zijn intelligent, scherpzinnig. Een sensitief kind geeft gauw iets op, wat het meent, niet te kunnen, huilt gauw, trekt zich dingen erg aan, is eerder bezorgd dan een doorsnee kind en voelt dingen haarfijn aan.
Veel van bovenstaand slaat op onze dochter: ze kan snel gefrustreerd raken wanneer iets niet lukt. Ik moedig haar dan aan door te zeggen, kom op doe je best. Probeer het nog maar een keertje en anders proberen we het samen. Ook pikt zij stemmingen heel goed op (tijdens een discussie tussen mij en mijn man, speelt zij scheids: niet ruzie maken, samen praten).

Je kent vast wel kabouter Plop. Nou, onze Tatum is net Kwebbel. Het kleine ding is DOL op praten. Naar mijn gevoel is ze ook tijdens de top van het stotteren niet gaan ontwijken of zwijgen (terwijl ze wel merkte dat het niet goed lukte, omdat ze zo moest vechten).
Hoe of waardoor het primaire stotteren bij uw zoon/dochter is ontstaan is op dit ogenblik niet echt van belang. Het gaat er veelmeer om, hoe u dit in goede banen kunt leiden, zodat het zich niet kan ontwikkelen.
Dit is belangrijk om te lezen, dit mag nooit uit een ‘vernieuwde uitgave’ gehaald worden!

Probeer daarom uw eigen angsten en zorgen m.b.t. het stotteren weg te nemen. Daarmee kunt u voorkomen, dat u uw angst overbrengt op het kind. Een (sensitief) kind voelt dit namelijk feilloos aan, waardoor het spreken alleen maar meer ‘beladen’ zou worden. Het spreken zal sowieso al enigszins ‘beladen’ zijn omdat het vaak hapert en blokkeert, gaat vechten om er iets uit te krijgen en dit als lastig en inspannend ervaart. Het zou alleen nog maar vervelender worden als anderen het stotteren zouden gaan nadoen.
Ik val vast in herhaling, maar ook met bovenstaand ben ik het eens: Hoewel ik trachtte Tatum mijn eigen ongeduld en bezorgdheid (en frustratie) niet te laten blijken, ben ik ervan overtuigd dat zij het toch aanvoelde. En dat heeft de zaak alleen maar verslechterd. De laatste zin verwoordt mijn angst: Over de peuterschool maakte ik mij geen zorgen. Die kinderen zijn zo jong en nog niet daarmee bezig. Maar ik heb tijdens een vorige stotterperiode meegemaakt dat oudere buurtkinderen (5 jaar en ouder) haar na gingen doen en uit gingen lachen. Dat doet pijn. Ook nu moesten volwassenen in mijn omgeving soms lachen wanneer Tatum aan het spreken was en bleef ‘hangen’. Ik ben daar wat van gaan zeggen. Ik was bang dat dit haar toekomst zou worden en dat gun je niemand. Op mijn werk heeft een paar maanden een 47 jaar oude man gewerkt die zeer ernstig stotterde. Hij had allerlei tics: heen en weer wiegen, zijn ogen op een vast punt houden, knipperen, met zijn hand aan zijn neus, etc. Menig collega plaste bijna in zijn broek van het lachen, wanneer deze man sprak. Hij moet dit gemerkt hebben maar het weerhield hem niet van spreken, zeer bewonderenswaardig. Hij had het geaccepteerd: het hoorde bij hem. Maar het beeld van die ex-collega werd mijn grote angst voor mijn dochter.

Van: Lara Datum: 7 april 2004
Het is al een tijdje geleden dat ik wat van me heb laten horen. Ondertussen ben ik bevallen van een tweeling, dus de tijd achter de computer is nu zeeeeer beperkt. Met mijn dochter Tatum (ondertussen 3,5 jaar) gaat het heel goed. Ze heeft geen terugval meer gehad. Ik was een beetje bang hoe ze zou reageren op de geboorte van de tweeling, maar ze vangt het heel goed op. Ik merk dat ze veel geduld nodig heeft en aandacht (die ze ook verdient, natuurlijk!). Ik zal je op de hoogte blijven houden.

Van: Lara Datum: 2 januari 2005
Vorig jaar rond deze tijd heb ik voor het laatst contact met u gehad. Dat was ook de laatste keer dat mijn dochter Tatum, inmiddels 4 jaar, stotterde. Het begon voor Sinterklaas en heeft zo’n twee en halve maand aangehouden. Ze heeft er dus geen last meer van gehad en dat terwijl zij grote zus is geworden van een tweeling broer en zus. Zij heeft nog een ingrijpende verandering meegemaakt; naar de kleuterschool. Het is niet terug gekomen en dit is toch wel dankzij ons contact en uw uitleg & adviezen. Hartelijk dank hiervoor!!!!

 


    Lees hieronder de ervaringen van een willekeurige cursist…

    Ik vond dat het tijd was om mijn stotterprobleem aan te pakken. Via internet kwam ik terecht bij Hausdörfer. De cursus zit goed in elkaar en ik vind de theorie ook logisch.