nldede

Simon (6 jaar)

Met Simon gaat het heel goed. Heel af en toe hoor je nog wel eens een “euhm”. Maar ik denk dat hij op zo’n moment nadenkt. We zijn na 20 sept. 2005 nog 3x naar stottertherapie geweest. De vorm van stottertherapie was passief. Hij kreeg dus geen oefeningen. Wij kregen wel adviezen. Ik vermoed dat ik als moeder veel invloed op zijn stotteren heb gehad (in negatieve zin). Ik ben druk en ongeduldig van aard, waardoor ik (onbewust) druk op het spreken van Simon heb gelegd. Tijdens stottertherapie heb ik geleerd dat ik wat rustiger en geduldig moest worden.
Waarom het ene kind wel gaat stotteren en het andere kind niet begrijp ik niet. Er zijn hele rustige en geduldige ouders waarvan één van de kinderen stottert. Er zijn ook drukke en ongeduldige ouders waarvan geen van hun kinderen stottert. Wel zie ik nu dat als een kind gaat stotteren de omgeving een bepalende rol speelt. Simon zelf heeft nooit problemen met het stotteren gehad. Als hij wat in de klas wilde vertellen ging hij (al stotterend) net zo lang door totdat hij zijn verhaal verteld had. Zijn juf gaf hem dan ook alle tijd. Omdat Simon een late leerling was heeft hij 3 jaar lang gekleuterd. Dit alles moet een positieve invloed hebben gehad. Hij is zelfverzekerd, speelt graag met meisjes en zit tegenwoordig op paardrijden.
Mijn hartelijke dank voor uw belangstelling.

 


    Lees hieronder de ervaringen van een willekeurige cursist…

    Op mijn 18e een jaar Logopedie gevolgd zonder enig resultaat, daarna …. wat helemaal een afgang was, nu dus Hausdörfer.