nldede

Jan Heuvel

Ik stotterde vanaf ongeveer mijn vierde levensjaar. Vanaf mijn 16e kon ik mijn stotteren in de meeste situaties goed verbergen, maar daarmee was het probleem nog lang niet opgelost: de angst om te stotteren werd daardoor alleen maar groter.

Op de vlucht voor mijn stotteren kreeg ik in 1980 een stageplek in het buitenland. Ik wilde graag naar het buitenland omdat ik hoopte in een vreemde taal en omgeving mijn stotteren thuis te kunnen laten. Dit bleek echter al snel een illusie. Na mijn stageperiode in Zwitserland kreeg ik via mijn opleiding een baan in Duitsland. Ik ging inzien dat mijn stotteren echt een probleem voor me was waar ik niet langer voor kon blijven weglopen. In 1984 ging ik pas echt op zoek naar hulp. Logopedie was voor mij geen optie omdat ik daar al jaren niets in zag. Ik wilde graag in contact komen met andere stotteraars en zo kwam ik terecht bij een zelfhulpgroep in Frankfurt am Main. Als snel volgde een zelfhulpcongres in Keulen. Dit werd jaarlijks georganiseerd door de Duitse vereniging voor stotteraars. Eén van de workshops ging over het feit dat je niet stottert tijdens het zingen. Dit sprak mij aan en het maakte mij nieuwsgierig. De workshop werd geleid door mevrouw Schöttke, een ex-cursiste van Oscar Hausdörfer.  Het fascineerde mij hoe natuurlijk en vrij van stotteren zij sprak voor deze toch wel grote groep. Na een korte uitleg en enkele oefeningen ontdekte ik de eenvoud en de kracht van de Hausdörfer-methode. Voor het eerst in mijn leven voelde ik mij vrij van stotteren. Dit betekende een ommekeer in mijn leven, een verademing vanaf het eerste moment. Deze ervaring wens ik iedereen toe die onder zijn/haar spreken lijdt.

Het verbaasde mij zeer dat een probleem, waaronder ik vele jaren gebukt was gegaan, nu zo gemakkelijk en snel kon worden opgelost. Nóg meer verbaasde mij het feit dat vrijwel niemand bekend was met deze oplossing voor stotteren. Hoe kan het dat een zó efficiënte aanpak, die al sinds 1895 bestaat, zich niet heeft doorgezet? Waarom ben ik als enige deelnemer aan deze workshop vrij geworden van stotteren, terwijl dit naar mijn idee toch voor elke deelnemer had gekund? Gefascineerd door deze vragen ging ik op zoek naar antwoorden en zo veranderde mijn oude stotterprobleem in een geweldige uitdaging en een levensdoel.

Om anderen te kunnen helpen, wilde ik logopedist worden, maar ik werd afgewezen voor de logopedieopleiding. Dit sterkte mij in mijn vastberadenheid om een andere manier te vinden om de oplossing voor stotteren voor iedereen bereikbaar te maken. Ik ging wereldwijd congressen bezoeken over stotteren en overal werd mij duidelijk dat stotteren wordt gezien als een zeer complex probleem is waar geen oplossing voor is.

Om het tegendeel te bewijzen, introduceerde ik in 1988 de Hausdörfer-methode in Nederland. Anders dan ik had verwacht, werd niemand van de deelnemers in de workshop vrij van stotteren. Pas de derde cursus (1990) voldeed aan mijn verwachting: twee van de tien deelnemers bereikten waar ze voor gekomen waren. Dit sterkte mij in mijn opvatting dat het dus echt wel kán, ook voor anderen en het gaf mij een gezonde stimulans om door te gaan. Zo begon een lange reeks van cursussen met steeds meer successen. In elke groep bleek steeds weer dat het mogelijk is om vrij te worden van stotteren en dat je nog veel meer kunnen bereiken, namelijk een geweldig spreker in het openbaar worden! Van een ‘geboeide stem’ naar een ‘boeiende stem’ met Oscar Hausdörfer!

De belangstelling voor de therapie groeide snel. Dit leidde er toe dat ik op 1 februari 1993 het Hausdörfer-instituut Voor Natuurlijk Spreken oprichtte om mij fulltime bezig te kunnen bezighouden met het begeleiden van mensen die stotteren naar natuurlijk spreken. Tot op de dag van vandaag doe ik dit met veel plezier en haal ik veel voldoening uit mijn werk.

Terwijl de werkwijze in een basistherapie aan een voortdurende ontwikkeling onderhevig is, bleef het gedachtegoed van Hausdörfer steeds onaangetast. De logische en natuurlijke verklaringen van Hausdörfer vormen ook nu nog een onuitputtelijke bron van fascinatie en inspiratie voor het verfijnen van werkwijze bij de therapie. Ik ervaar het als een bijzonder voorrecht om mijn kennis en ervaringen op het gebied van stotteren te mogen uitdragen. De prachtige resultaten die nu in elke therapie worden bereikt, beschouw ik als een kroon op het geniale levenswerk van Oscar Hausdörfer en op mijn inspanningen om de werkwijze voortdurend te optimaliseren. Ik hoop dat nog veel meer mensen die stotteren en ouders van stotterende kinderen hun vertrouwen in mij stellen, zodat zij hun doel bereiken en het probleem ‘stotteren’ definitief tot het verleden gaat behoren.

 



    Lees hieronder de ervaringen van een willekeurige cursist…

    Ik zocht een jaar nadat ik …. had gevolgd weer eens op internet naar een therapie. …. had helaas niks voor mij opgeleverd. Ik ben een ‘geheime’ stotteraar, in de jaren heb ik zoveel trucjes aangeleerd dat het voor de buitenwereld niet zichtbaar is.