nldede

Actualiteiten

15 aug | Spontaan bedankje van een ex-cursiste

Het is al een tijdje geleden maar ik wilde je nog even bedanken. In 2010 of 2011 had ik een cursus gevolgd als 14-jarig meisje bij de volwassenengroep. Ik kon amper mijn naam zeggen en laat staan de rest. Ik was de hele dag bezig met stotteren en dit had een zeer negatieve invloed op mijn leven. Nadat de logopediste me had verteld dat ik nooit van me stotteren af zou komen wist ik het ook niet meer. Toen hebben me ouders mij ingeschreven bij Hausdörfer. Ik had nooit gedacht dat ik na een half jaar volledig zonder stotteren zou kunnen spreken. Op het moment ben ik 20 en werk ik als hostess en in de horeca, ik heb recent buitenlandse studenten gecoacht en ik heb totaal geen moeite om een presentatie te houden voor een grote groep mensen op school of ergens anders. Eerlijk gezegd denk ik nooit meer na over mijn spreken, alsof ik nooit gestotterd heb. Daarvoor bedankt :). Ik vind het erg fijn als ik eraan terugdenk en blij dat mijn ouders voor jullie hadden gekozen. Natuurlijk verwijs ik iedere stotteraar die ik tegenkom naar Hausdörfer. Als u nog iemand nodig heeft om zijn of haar verhaal te laten vertellen zou ik dat graag willen doen.

Ga hier naar de groepsfoto en het berichtje dat Nathalie had geschreven tijdens de 2e sessie van haar Hausdörfer-basiscursus.

05 feb | Het vrijwordingsproces naar natuurlijk spreken

Vrij worden van stotteren en natuurlijk gaan spreken is een proces dat voor iedereen haalbaar is, ongeacht hoe iemand stottert (veel of weinig, wel of helemaal niet hoorbaar) of waardoor iemand is gaan stotteren. Hoe snel dit proces verloopt, verschilt van persoon tot persoon en is afhankelijk van het gemak, waarmee iemand er in slaagt om de verworven inzichten om te zetten in de praktijk. Het gaat hierbij voornamelijk om het vervangen van diep ingesleten, onhandige doelstellingen (zoals vloeiend willen spreken) en het overwinnen van angstdrempels (wat zal die ander van mij denken?).

Hoe Maarten met dit vrijwordingsproces is omgegaan en wat daarvan het resultaat is, is te zien in de video-opnamen, die zijn gemaakt tijdens zijn 1e Hausdörfer-basiscursus in 2005 en de 2e basiscursus in februari 2016.

 

28 jan | Hausdörfer-reünie

Op zaterdag, 6 november jl. hebben we voor het eerst een Hausdörfer-reünie georganiseerd. Het was fantastisch om blije en gelukkige mensen terug te zien die – in sommige gevallen – vele jaren geleden de Hausdörfer-therapie hebben gevolgd.

Wij hebben deze gelegenheid aangegrepen voor het maken van een filmpje voor de website. Je kunt het filmpje bekijken op https://hausdorfer.eu.

Wij zijn benieuwd wat je er van vindt. Laat het ons weten onder het filmpje op https://www.youtube.com/watch?v=R-i6qtK_ofs

13 jan | Online therapie

DSC_2923Online therapie is in opkomst! Zeker 285.000 Nederlanders maakten in 2015 gebruik van een mix van therapie via de computer of hun mobiel en ‘face to face’ gesprekken. Dit blijkt uit een artikel in het Algemeen Dagblad d.d. 29-12-2015. Ook wij merken dat er steeds vaker gekozen voor de Hausdörfer-therapie via Skype of Facetime. Dit heeft verschillende voordelen: online therapie het is laagdrempelig en je kunt er snel mee aan de slag. Je hoeft er de deur niet voor uit en je kunt je daarom gemakkelijk gedurende een langere periode naar behoefte laten coachen totdat het gewenste doel is bereikt.

Wij merken ook dat de resultaten via online therapie zeker niet achterblijven bij de resultaten van een Hausdörfer-basistherapie in een groep. Ook is een combinatie van online en life therapie mogelijk. Na een Hausdörfer-basistherapie biedt de online therapie goede mogelijkheden om in het juiste spoor te blijven. Nu gebeurt dat d.m.v. vervolgdagen. Omgekeerd kun je ook beginnen met een online therapie en daarna meedoen aan vervolgdagen in een groep. Wij verwachten dat in de toekomst een toenemend aantal mensen de voordelen van online therapie gaat ontdekken en hiervan gebruik zal gaan maken.

15 dec | Stotterende peuter Sophie

De moeder van 4-jarige Sophie schreef ons het volgende berichtje over haar stotterende peuter:

Het is inmiddels al een behoorlijke tijd geleden dat je iets van ons gehoord hebt. We vonden het nu wel eens tijd voor een update. Een laatste update deze keer! Want onze Sophie is inmiddels helemaal vrij. We durven nu, na ruim een half jaar aan een stuk door vrij praten, echt te zeggen dat het weg is. De laatste keer dat we contact hebben gehad was vlak voordat ze voor het eerst naar school ging (begin maart). We hebben toen de informatie die je had doorgestuurd aan haar juffen gegeven en alles ook nog eens mondeling toegelicht. Sinds ze op school zit heeft ze eigenlijk nooit meer last gehad ervan. De juffen zeiden het al bij het eerste oudergesprek (in juni) en ook nu (bij het laatste oudergesprek) dat ze er nooit iets van gemerkt hebben. Er zijn veel “spannings”momenten geweest het afgelopen halfjaar. Sophie haar opa heeft een ernstige beroerte gehad en precies in die tijd zijn we ook verhuisd (met verbouwing erbij) (dat stond gepland en moest hoe dan ook doorgaan). Deze momenten hebben vanzelfsprekend z’n weerslag op het hele gezin en tot op de dag van vandaag zijn we natuurlijk nog veel met de gezondheidssituatie van opa en oma bezig. Sophie heeft ook in die periode geen enkele terugval gehad. Ze heeft het op school erg goed naar haar zin en het gaat ook heel goed met haar. We zijn blij dat we via internet bij jullie terecht zijn gekomen en dat we het op deze manier aangepakt hebben. We maken dan ook zeker (op school en consultatiebureau) “reclame” voor jullie aanpak! Zoals al eerder gezegd: Hartelijk bedankt voor de goede begeleiding!

28 okt | Wereldstotterdag 22 oktober 2015: Stotteren, mij een (na)zorg!

Datum nieuwsfeit: 22-10-2015
Dit is een authentiek persbericht   Bron: Het Hausdorfer Instituut

WINTERSWIJK, 20151021 — “Mijn probleem heeft mijn beroepskeuze bepaald. Het heeft invloed gehad op de geliefde die ik uitkoos. Ik twijfelde zelfs over mijn kinderwens. Kon ik wel een goede moeder zijn als ik niet eens in staat was om normaal te bellen?” Aan het woord is Hanna (34). Hanna is een van de 60 miljoen mensen op de wereld die stottert. Buitenstaanders horen haar haperen en zien haar soms schokken als ze iets wil zeggen.

Wat ze niet horen, zijn alle woorden die Hanna inslikt. Wat ze niet zien, zijn de vele tranen die Hanna laat omdat ze zich minderwaardig voelt. En ze weten niet dat Hanna ’s nachts regelmatig ligt te woelen omdat ze bang is voor een vergadering van de volgende dag.

Zoals Hanna zijn er veel meer mensen. Alleen in Nederland al 170.000. Elke dag staat hun leven in het teken van stotteren, of beter gezegd: in het hardnekkig proberen níet te stotteren. En juist daar gaat het mis, stelt het Hausdörfer Instituut voor Natuurlijk Spreken. Het Hausdörfer Instituut ziet stotteren als angstprobleem, niet als spreekprobleem en daarmee onderscheidt het zich van alle andere therapievormen. Maar praten – wat simpelweg klanken produceren is – kan iedereen! Spreek- en ademtechnieken zijn dus helemaal niet nodig; vertrouwen ontwikkelen dat je in staat bent om natuurlijk te spreken is genoeg.

170.000 mensen met spreekangst: dat is 1% van de Nederlandse bevolking. Eén dag per jaar wordt er aandacht gevraagd voor de worsteling die zij 365 dagen per jaar, 24/7, meemaken: 22 oktober. Dit jaar is het thema van die dag Nazorg. Want met een goede therapie ben je er nog niet. Stotteren is een ingesleten patroon, een gewoonte, en zoals elke gewoonte hardnekkig. De angst kan op de loer blijven liggen, al weet je dat je hem kunt overwinnen. Daarom wordt er tegenwoordig steeds meer goede begeleiding geboden na een therapie, sterker nog: het wordt als essentieel onderdeel van die therapie gezien. Na een cursus bij het Hausdörfer Instituut hoef je thuis geen dagelijks ademhalingsoefeningen te doen, zoals bij veel andere therapievormen het geval is. Evengoed blijft nazorg essentieel. Je kunt dan ook een onbeperkt aantal vervolgsessies in groepsverband volgen. En voor wie liever thuisblijft er is nazorg via Skype of Facetime.

En Hanna? Sinds Hanna een cursus heeft gevolgd bij het Hausdörfer Instituut is haar angst voor spreken verdwenen. Ze weet dat ze de klanken van haar stem kan sturen. Ze heeft promotie gemaakt op haar werk, doordat ze er eindelijk om durfde te vragen. En Hanna is gestopt met de pil. Ze is niet bang meer dat ze zal struikelen over de naam van haar toekomstige zoon of dochtertje. En ze weet dat ze prima zal kunnen bellen naar het consultatiebureau als er iets aan de hand is. En mocht ze een keertje wankelen dan pikt ze gewoon een nazorgsessie mee!

Het Hausdorfer Instituut is onderdeel van de Stichting Natuurlijk Spreken, waarbij cursisten elkaar helpen om van het stotteren af te komen. Het is een door (de meeste) zorgverzekeraars erkende therapie die de focus legt op het oplossen van de angst rondom het spreken. De Oostenrijkse Apotheker Oscar Hausdorfer (zelf een stotteraar) ontwikkelde een therapie waarbij het luisteren naar de eigen stem en het terugwinnen van controle en zelfvertrouwen de focus hebben. Hiermee is het een van de weinige therapieen die niet werkt vanuit het fysieke (ademhaling, middenrif) maar vanuit de psychologie.

13 aug | Stotteren is een angstprobleem. Wat betekent dat voor de behandeling?

Door: Robert Haringsma, psycholoog

Nog steeds zien veel therapieën stotteren als een spraakprobleem. Dit terwijl het toch vrij duidelijk is dat het moet worden gezien als een angstprobleem. Dat onderscheid lijkt misschien onbelangrijk, maar dat is het absoluut niet.

Als we stotteren namelijk zien als een angstprobleem, moeten we het ook zo behandelen. Dat betekent dat je bepaalde dingen die je wel zou doen als je een spraakprobleem behandelt, juist niet doet en andersom. In dit artikel geef ik hier een uitgebreide uitleg over.

Stotteren als angstprobleem

Bijna elke persoon die stottert, heeft ook momenten waarop hij niet stottert. Dit zijn bijvoorbeeld momenten waarop hij alleen is, of wanneer hij tegen een kind of een huisdier spreekt. Het valt op dat dit bijna altijd ontspannen gespreksmomenten zijn. Situaties waarin de stotterende persoon niet beoordeeld wordt door de luisteraar.

Wie regelmatig spreekt met stotterende mensen weet bovendien dat zij zich de stotterende spraak erg aantrekken. Ze maken zich heftig zorgen over hun stotteren, proberen spreeksituaties te vermijden en zoeken allerlei spreekmanieren die hen moeten helpen om te kunnen zeggen wat ze willen zeggen.

Hausdorfer zei dan ook: “stotteren is alles wat je doet om niet te hoeven stotteren.” Juist het proberen te vermijden van stotterende spraak, maakt dat je gaat stotteren. Dit is een mechanisme dat we ook bij een hoop andere psychologische angstproblemen zien.  Voor we dat mechanisme goed kunnen uitleggen, moet je eigenlijk nog wat meer weten over de behandeling van angstproblemen. Dat zal ik in de volgende paragraaf doen.

Behandeling van simpele angstproblemen

Om uit te leggen hoe we angstproblemen behandelen, is het handig om een simpel angstprobleem te pakken. Bijvoorbeeld: spinnenangst.
Als je iemand van zijn spinnenangst af wilt helpen, geldt er maar een advies: deze persoon meer met spinnen in contact laten komen. Psychologen hebben daar een hele duidelijke stapsgewijze aanpak in. Eerst laat je mensen foto’s van spinnen zien, daarna filmpjes van spinnen, vervolgens een kleine echte spin en tot slot een vogelspin die je over je hand laat kruipen.
Dit werkt, omdat je je lichaam aanleert dat het niets heeft om bang voor te zijn. Spinnen zijn helemaal niet gevaarlijk en het is dan ook niet nodig om er heel bang voor te zijn. We noemen dit proces uitdoving.

Behandeling van spreekangst oftewel stotteren

Als bovenstaande zou werken, zou het bijna onmogelijk zijn dat er nog steeds stotterende mensen bestaan. Bij de meeste mensen is het immers zeer goed hoorbaar dat ze stotteren, dus eigenlijk zou er continu sprake van uitdoving moeten zijn. Dat dit toch niet zo is, valt te verklaren door eens te kijken naar vermijdingsmechanismen.

Laten we de behandeling van spinnenangst nog eens uitwerken in een schema:

Persoon X ziet/voelt een spin => Persoon leert dat de spin niets doet. => Angst van persoon dooft uit.

Dat schema zou er voor stotteren zo uitzien:

Persoon X stottert => Persoon leert dat het stotteren helemaal zo erg niet is. => Angst van persoon voor het stotteren dooft uit.

Dat dit niet zo werkt, komt zoals gezegd doordat de meeste mensen die stotteren vermijdingsmechanismen gebruiken. Het verschil zit hem daardoor al direct in het begin van het schema. Het is niet zo dat Persoon X simpelweg stottert, het is eerder zo dat hij probeert om niet te stotteren. Daardoor leert hij ook niet dat stotteren helemaal niet zo erg is. Hij leert integendeel dat hij zijn spreken goed moet bewaken, omdat hij anders de volgende keer nog meer zal gaan stotteren. In een schema ziet dit er zo uit:

Persoon X probeert niet te stotteren => Persoon X leert dat zijn pogingen om niet te stotteren hem hebben behoed voor al te erg stotteren => Angst voor het stotteren blijft of wordt zelfs groter en motivatie om hard aan het stotteren te werken stijgt.

Dit mechanisme, het gebruik van vermijdingstechnieken, gebeurt ook bij andere angstproblemen. Mensen die blozen gebruiken bijvoorbeeld veel make-up, slikken angstmedicatie of vermijden sociale situaties. Doordat ze dat doen, leren ze nooit dat blozen eigenlijk helemaal niet zo erg is. Het tegenovergestelde is waar: elke keer als ze het blozen vermijden, leren ze zichzelf dat blozen iets is dat je moet zien te voorkomen. Elke keer dat je een vermijdingstechniek toepast, maak je het probleem met andere woorden groter.

Behandeling van angstproblemen en van spraakproblemen

Op basis van bovenstaande is het gemakkelijk uit te leggen waarom het niet verstandig is om stotteren te behandelen als spraakprobleem. Kort samengevat komt het er op neer dat je dan juist vermijdingsgedrag aanleert.

Elke seconde die een logopedist besteedt aan het aanleren van mondstanden, zacht aanzetten of andere manieren om te spreken, besteedt hij aan het versterken van de angst voor het stotteren. De stotterende persoon krijgt elke behandeling namelijk te horen dat het stotteren iets om te vermijden en om uit de weg te gaan.

Daarnaast krijgt de stotteraar te horen dat spraak iets is dat je moet leren en waar je veel aandacht aan moet besteden. Terwijl het nu juist iets is waar je geen aandacht aan moet besteden en wat je van nature kunt. Er is geen enkele natuurlijke spreker ter aarde die nadenkt over zachte aanzetten of over zijn mondstanden. Er is ook geen enkele reden om aan te nemen dat stotterende mensen hier problemen mee hebben, want anders zouden ze toch niet vloeiend kunnen spreken als ze alleen zijn? Waar moet dan wel aandacht aan besteedt worden? Aan alle stappen waar een reguliere angstbehandeling ook aandacht aan besteedt. Ik noem er hier puntsgewijs een aantal:

  • Het kweken van desinteresse voor het oordeel van anderen.
  • De confrontatie zoeken met het stotteren. Het stotteren juist laten horen.
  • Andere overtuigingen kweken over het belang van stotteren. Leren dat stotterende spraak niet verschrikkelijk is en dat niemand op een hakkeltje kijkt.
  • Leren dat je geen spreekmethoden nodig hebt om te spreken. Door te vertrouwen op je spraak en de spreekmethoden juist weg te laten, kom je het verst.

Bij mijn weten is de Hausdörfer-methode de enige methode die stotteren als een angstprobleem behandelt. Ik raad hun behandeling dan ook van harte aan.

Robert Haringsma is psycholoog bij het Instituut voor Positieve Psychologie. Hij stottert zelf en heeft veel baat gehad bij de Hausdörfer methode.

Zie ook www.dokterdokter.nl

27 jul | Hausdörfer-therapie via Skype of FaceTime

Wist je dat je de Hausdörfer-basistherapie ook via Skype of FaceTime kunt volgen? Klik hier voor meer informatie en lees hieronder het ervaringsbericht van Peter (32 jaar).

Als kind ben ik begonnen met stotteren vanaf mijn vierde levensjaar. Volgens mijn ouders was de aanleiding hiertoe het overlijden van mijn opa. Ik was een hevige stotteraar. Op de basisschool een leesbeurt moeten geven, was voor mij een angstig en vernederend iets. Ook keek ik elk jaar op tegen een voorstelronde, aan het begin van een schooljaar. Logopedie heeft weinig geholpen. Mij werd verteld dat ik anders en rustiger moest ademhalen. Dit werkte nog maar meer op mijn zenuwen. Mijn ouders hebben mijn angst onbewust gevoed door mij steeds weer te wijzen op dat ademhalen. Nu weet ik dat niet-stotteraars doorgaans niet weten waar de angel zit.

Door de jaren heen, vanaf mijn pubertijd, heb ik trucjes aangeleerd om het stotteren enigszins te kunnen verbergen. Maar hierdoor kreeg ik alleen nog maar meer angst voor spreeksituaties. Op een gegeven moment, toen ik aan het werk ging en wel moest praten, ging ik op zoek naar informatie over stotteren. Zo ben ik op de website van Hausdorfer gekomen en ik heb het boekje (Door de nacht..) besteld. Dit was meteen een openbaring. Het hele ‘probleem’  werd uitgelegd. Het probleem werd als het ware omgedraaid.

Ik ben met coachsessies via Skype begonnen omdat ik veel waarde hecht aan persoonlijke begeleiding. Jan Heuvel heeft mij hierbij ontzettend goed geholpen. Voor mij is het voordeel van coachsessies via Skype dat je je eigen tijd en momenten kunt kiezen. Ook is het persoonlijker waardoor je openhartiger kunt zijn. Het hele (angst voor) stotteren is toch een gevoelskwestie.

Nu, na 4 sessies en een aantal maanden later, gaat het goed. Het klanksturen is een bruikbaar middel om onverschillig te worden en vertrouwen te kweken. Het is echter geen wondermiddel. Het is een kwestie van bijhouden en uitbreiden. Af en toe schiet ik nog vol met angst voor bepaalde spreeksituaties. Onterecht! De meeste drempels zijn inmiddels overwonnen waardoor het stotteren helemaal geen rol meer speelt.

Rubrieken

Archives