nldede

Gerard (7 jaar)

Van: Jolande Datum: 11 februari 2006
Ik ben onze dag met een goed gevoel begonnen omdat ik me realiseerde me een stuk ‘vrijer’ te voelen na de opgedane ervaringen van gisteren (na de ‘les’ aangaande Gerard). Het idee dat mijn gevoeligheid t.o.v. Gerard me toch nog, vooral onbewust, zo zijn voet dwars zette al die tijd besefte ik niet. Daarom kon ik nog niet echt vrij zijn van het stotteren in ons gezin en Gerard dus waarschijnlijk evenmin. Ik ervaarde het wel als een stottervrij zijn van mijzelf waar ik hard aan gewerkt had, of liever gezegd aan de spreekrust, want zo bedoel ik het natuurlijk.
Nu wil ik dus nog maar één ding, lekker onbezorgd genieten van alles middels de bagage die we hebben meegekregen door jou en door de Hausdörfer-methoede. En veel vertrouwen hebben in de toekomst, wat het ons ook brengen zal. We zullen het toch niet kunnen veranderen, alleen maar bij kunnen sturen. En waarom zullen we alles, of het liefst zoveel mogelijk, naar ons hand moeten zetten?
Gerard gaf vanmorgen aan dat hij zich wat zenuwachtig (betekende voor hem hetzelfde als onrustig worden dus meer stotters) voelde voor zijn uitje vanmiddag. Toen zei hij heel spontaan: Nou, dan ga ik vanmiddag toch gewoon lekker klanksturen? Ja, dan zie je toch heel mooi dat hij er wel mee bezig is voor zichzelf al heeft hij het uiteindelijk niet gedaan. Maar dat geeft natuurlijk helemaal niet. Het mooiste vond ik om te zien dat het dus waar is dat – als hij het gebruiken wil – hij dat zal doen. Ik heb maar eens geglimlacht en hem een aai over zijn bol gegeven.
Bij mezelf welde de spontane gedachte bij de kassa op om vandaag eens met overdreven intonatie mijn boodschappen te doen (vanmorgen bij een paar bekende winkels en even zonder Gerard erbij), gewoon omdat ik daar zin in had. En ik kan zeggen dat ik het met plezier heb gedaan (en niet om met mezelf ‘te plagen’ omdat ik het niet prettig vond zoals ik eerder nogal eens deed). Wat heerlijk om zo vrij met je klanken bezig te zijn. Vanmiddag vroeg een caissière aan me of ik een klantenkaart wilde. Waarbij ik (uiteraard met intonatie) aangaf dat ik dat niet hoefde omdat ik hier niet in de buurt woonde. Waarop ze zei: Nou, dat kan ik wel horen! En daar kon ik, toen ik buiten stond, echt hartelijk om lachen.
Ik vraag me weleens af, wanneer ben je nou echt ‘helemaal vrij’ van je stotteren? Is stottervrij zijn en vrij van stotteren eigenlijk wel hetzelfde? Voor mezelf ervaar ik het als twee verschillende dingen. Stottervrij ben ik voor mezelf geneigd om te koppelen aan het lichamelijke stottervrij, en vrij van je stotteren meer in de psychische zin en dus niet meer bang te zijn voor het stotteren. Maar die dingen zullen ongetwijfeld nauw samenhangen.
Zoals het vandaag voelde, voelde het heel goed in ieder geval. Plezier in het klanken sturen, genoten van Gerard zijn gebabbel met wat stotters en te weten dat hij nu dus ook ‘vrij is’ door de keuze die hij voor zichzelf maakt. En dus ook genoten van de rust en vooral de zekerheid die dat met zich meebracht. Ik hoef me in de directe zin niet meer met hem bezig te houden.
Het was gisteren even niet gemakkelijk en bepaalde dingen deden ‘pijn’, maar ik heb er mijn inzichten toch weer door kunnen verdiepen. En daarom ben ik blij dat het gebeurd is. Want ik voelde me vandaag vrij van mijn angsten die ik de laatste tijd dus toch nog bij me droeg aangaande Gerard. En dat gaf nu dus werkelijk rust.
Ik heb het idee weer een stuk hoger op de berg geklommen te zijn, met nog een mooier uitzicht dan ik al had. En voor mijn gevoel had ik vandaag vleugels.
Ik zou het eigenlijk wel tegen iedereen willen zeggen die ook nog aan het definitieve ‘vrij worden’ werkt: ga ervoor, hou vol, geloof in de kracht die je zelf bij je draagt om je vrij te kunnen maken. Je verdient het zo. En het kan! Nooit (vroeger), maar dan ook nooit had ik werkelijk geloofd gedacht dat ik dat zou kunnen zeggen (en dat het me tot dusverre zou lukken), maar het kan dus toch……
Jan, dit was tot hiertoe een les voor het leven!
Van: Jolande Datum: 8 februari 2007
Met Gerard en mij gaat het prima. Hij kletst er lekker en vooral ontspannen op los en is voor mij net een kind als ieder ander kind op spreekgebied. Buiten de natuurlijke hapers is er momenteel niets bijzonders op hem aan te merken eigenlijk. En dat is gewoon hartstikke fijn natuurlijk. Ik praat heel bewust niet meer over het onderwerp stotteren (al lang niet meer), omdat ik wil dat hij los moet kunnen laten wat hem eerder is meegegeven en het spreken uiteraard geen extra aandacht moet blijven krijgen als dat niet nodig is.

 


    Lees hieronder de ervaringen van een willekeurige cursist…

    Ik stotter al 48 jaar van de 53 en ben er niet blij mee. Elke ochtend als je opstaat denk je weer, dit wordt weer een zware dag. Hoe kan ik stotteren verbloemen, gek word je daar van.