nldede

Remco (13 jaar)

Anja en haar zoon Remco (geboren 1987) kwamen in aanraking met het Hausdörfer-instituut doordat hun stottertherapeut in Hellevoetsluis hen op onze website had gewezen nadat zij waren ‘uitgedokterd’ in het reguliere circuit. Anja: alleen omdat reguliere therapie niet werkte kwam Hausdörfer in beeld. Dat is jammer en heeft ook onze ziektekostenverzekeraars onnodig veel geld gekost.
Remco en zijn moeder begonnen eind mei 2000 tezamen aan de cursus ‘Natuurlijk Spreken’. Twee weken na de laatste basissessies schreven zij het onderstaande ervaringsberichtje. Daarna was slechts één terugkomdag (op 28 juni 2000) voldoende om daarna als ‘eigen therapeut’ op eigen kracht verder te kunnen.

Anja in juni 2000:
Remco stottert al vanaf z’n kleuterjaren, maar in die tijd alleen in spannende perioden. Het stotteren werd eigenlijk pas echt erger vanaf het overlijden van z’n vader eind 1994. Het eerste jaar hierna schonken we er daarom zo min mogelijk aandacht aan. Maar met het in zicht komen van het middelbaar onderwijs en Remco’s wens om tweetalig VWO te gaan doen, leek de tijd voor actie rijp. Vele vormen van therapie volgden, helaas zonder resultaat. De laatste logopedist van Remco adviseerde ons maar eens via het Internet te zoeken. Misschien zou Hausdörfer iets zijn voor Remco? Hij gaf duidelijk te kennen zelf geen mogelijkheden (meer) te zien wat betreft therapie voor Remco.

Door zelf te gaan zoeken en informatie op te vragen, hebben Remco en ik toen besloten ons te laten inschrijven voor deze therapie. Nadrukkelijk zeg ik ‘ons’. Omdat ik het een absolute noodzaak bij deze therapie vind dat er tenminste één van de ouders de tweedaagse cursus meemaakt. Alleen op deze manier is er thuis een goede begeleiding en verdere ontwikkeling mogelijk. Zo begonnen wij, Remco en ik, met Vincent en z’n ouders op 29 mei aan onze eerste cursusdag. Al vlug waren we aan elkaar gewend en wat met elkaar vertrouwd.

Fijn om in zo’n kleine groep met Jan Heuvel te werken in een ontspannen sfeer. Heel goed om als ouders alle oefeningen te doen en mee te maken wat Remco en Vincent deden. Aan de hand van de video-opnamen was aan het eind van de dag goed te zien hoe de jongens vorderden door hun klanken te sturen. Eindelijk eens een therapie zonder eindeloze sessies met de meest vervelende oefeningen! Een opluchting voor Remco en voor mij!

Thuis hebben we er met Remco’s (pleeg)vader (Huub) en zijn zus (Sandra) over gesproken. Huub is gelijk z’n best gaan doen ook de klanken te sturen in gesprekken met Remco. Sandra accepteert het, maar gaat er niet echt in mee. Remco en ik hebben minimaal één keer per dag een heel bewust klankgestuurd gesprek en eigenlijk proberen we zelfs al onze kleine gesprekjes goed te sturen en vooral (geldt zeker voor mij) de nodige spreekrust in acht te nemen. Maandag 5 juni gingen we vol goede moed rond kwart over zes ‘s morgens vanuit Hellevoetsluis op pad voor onze tweede dag. Deze dag gingen we o.a. voorlezen. Voor Remco niet eng omdat hij volgens Jan zijn ‘ik kan gevoel’ niet kwijt is met lezen. Wel schrokken we van zijn veel te snelle tempo waarbij alle spreekrust en sturen van de klanken ontbraken. De tweede keer ging het beter. Verder kregen we deze dag opnieuw de nodige spreekbeurten die de ene keer beter dan de andere gingen. Toch, steeds motivatie en vooruitgang.

Remco en Vincent hebben tussen de twee cursusdagen door steeds gebeld en volgens hun eigen zeggen gaat dat steeds beter. We houden, ook als ouders, contact over de vorderingen van de jongens. Natuurlijk moet je proberen de kring waarbinnen je bezig bent met het natuurlijk spreken steeds groter te maken. Thuis is dat het makkelijkst. Daarna beginnen met bijvoorbeeld telefoongesprekken, gesprekken met vrienden, familie etc. Als moeder ben ik ervan overtuigd dat deze therapie werkt, maar beslist door zelf mee te doen en te blijven motiveren. Het liefst zou je zien dat je kind Hausdörfer op alle fronten tegelijk in de praktijk brengt. Dat vergt wat meer geduld. Verder kent iedere ouder zijn of haar kind het best en weet daardoor welke aanpak waarschijnlijk het meeste succes oplevert.

Remco in juni 2000
Nu heb ik geleerd waarom ik stotter en hoe ik dat kan verhelpen, namelijk door middel van de spreekrust. Bij vorige therapieën werd vooral de nadruk gelegd op het technische gedeelte van het stotteren, een oplossing kreeg ik eigenlijk nooit te horen. Daarom spreekt mij deze therapie veel meer aan.

Anja in juni 2001
Beste Jan, Goed om weer van jou te horen/zien. Dat geeft altijd het rustige gevoel dat je weer makkelijk terug kunt schakelen in tijden dat het natuurlijk spreken te wensen overlaat. Hoewel…. Je adres en de map Hausdörfer blijven toch altijd binnen handbereik. Hier gaat alles redelijk wat het spreken betreft. In deze weken niet fantastisch, maar begrijpelijk omdat het de laatste schoolweken voor Remco zijn in VWO-3 doorspekt met repetities etc. Wat school betreft: op naar VWO-4 met gemiddeld minimaal een 8 en het profiel economie en maatschappij. Remco wil graag economie studeren aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. De voorlichting daarover dit jaar sprak hem erg aan. Ja, toch blijft het natuurlijk spreken tussen Remco en mij een regelmatig terugkerend thema. Ik realiseer me dan dat mijn spreekrust ver te zoeken is en Remco gaat zo mogelijk nog sneller en rommeliger z’n gang. Heel duidelijk ook gemakzucht van meneer. Doet hij namelijk een beetje z’n best, worden de klanken prima gestuurd. Hij weet het absoluut! Samen pakken we toch iedere keer de draad op en dan gaat het al snel beter. Bijschaven zal, denk ik, nog heel lang nodig blijven. Maar je hebt met Hausdörfer dat stukje gereedschap eigenlijk altijd bij je. Verder is het een absolute vereiste dat (als dat kan natuurlijk) de motivatie er blijft door begeleiding van minimaal één persoon die altijd alert blijft. Ja, dat vergt voor mij als moeder toch (vooral in spannende tijden) de nodige energie. Je hebt de neiging om te denken ‘laat maar’ terwijl je voelt dat je afzakt. Maar voor iedereen geldt: absoluut volhouden!

Anja op 27 maart 2004:
Deze brief typ ik op onze oude PC (zonder internet) met de bedoeling het geheel straks via een diskette aan een e-mail te hangen. Zoonlief is namelijk druk bezig op onze internet PC en hij heeft dit examenjaar nu eenmaal een ‘voorrangsregeling’.
Ja, Remco, zit nu met zijn 17 jaar in de laatste vwo-tto (tweetalig onderwijs) klas. Volgens mij denkt hij inmiddels in het Engels zelfs even snel als in het Nederlands.
Vorige week toen jij belde, vertelde ik al dat hij op weg was naar zijn mondelinge tentamen (heet nu toets geloof ik) van Nederlands. Absoluut het weekend ervoor keihard geblokt op alles wat met zijn boeken, gedichten en literatuur te maken had. Door jouw telefoontje realiseerde ik me hoe bevoorrecht wij (maar natuurlijk vooral Remco zelf) zijn dat Remco zonder ook maar een enkele gedachte aan (mogelijk) stotteren naar dit mondeling toeging. Het zullen geen twintig minuten zijn geweest waarin jij of ik veel ‘spreekrust’ ervaren zouden hebben, maar zeker ook geen stotteren.
Het ging prima en Remco kwam met een rood hoofd van de inspanning, maar vooral met twee glunderende bruine ogen thuis met een 8,5! Dat is echt heel hoog voor een dergelijk tentamen.
Deze 8,5 is voor mij eigenlijk veel meer waard dan de tien voor wiskunde. Het gaat er immers om dat Remco een toekomst zonder spraakproblemen ingaat.
Hausdörfer heeft daarin een belangrijke rol gespeeld. Remco en ik zien Hausdörfer als ons ‘instrument’ bij het natuurlijk spreken. Daarbij stelt Remco dat het beter is als een ouder door zelf overduidelijk meer spreekrust in te bouwen aangeeft dat dat nodig is (aan beide kanten dus). Daarbij het liefst geen opmerkingen over het spreken, vindt Remco.
Tussen Remco en mij is dat na Hausdörfer eigenlijk ongemerkt zo’n samenspel geworden dat wij er nauwelijks nog woorden aan wijden. Dat is ook niet nodig. Alleen bij grote spanning (overlijden opa bijv.) moeten we samen alert zijn.
Tegen alle ouders van kinderen die stotteren zou ik willen zeggen:

Denk niet door ‘even’ naar een cursus Hausdörfer te gaan het stotterprobleem op te lossen. Lieve mensen alles moet vlug tegenwoordig en er is vaak zo weinig tijd voor alles.
Je kind helpen met natuurlijk spreken, betekent je erin verdiepen, meedoen, jarenlang alert blijven, gemotiveerd zijn mét je kind. Af en toe ook gewoon geïrriteerd zijn als je terugval constateert en dan toch weer de draad oppakken!
Maar wat is een mooiere beloning als je door dit alles de toekomstmogelijkheden van je kind (enorm) vergroot? Als je kind zo lekker in z’n (spreek)vel zit dat praten geen enkele belemmering is op welk gebied dan ook?
Dus beste ouders, misschien toch wat meer tijd vrijmaken voor het natuurlijk spreken. Echt het loont!

O ja, vergeet ik bijna te vertellen dat Remco in september dit jaar aan de Erasmus universiteit in Rotterdam Economie gaat studeren.

 

Inschrijven

Wil je gratis 24 tips voor natuurlijk spreken ontvangen?

 

Lees hier de ervaringen van een willekeurige cursist:

Voor zover ik kan nagaan mijn hele leven al gestotterd. Naast logopedie ook …. gedaan maar allen zonder echt succes.